W  historii Starożytnego Rzymu przewinęło się mnóstwo sławnych postaci. Wiele z nich przeszło do pamięci jako okrutni tyrani, mowa tu chociażby o: Kaliguli, Neronie, czy Karakalli. Inni znowu zasłynęli jako wielcy reformatorzy: Oktawian August, Klaudiusz, Marek Aureliusz, Dioklecjan, czy Konstantyn Wielki. Nie wolno także zapominać o rzymskich wodzach, którzy ratowali niejednokrotnie państwo rzymskie przed zagładą.

Do pamięci przeszli także wielcy twórcy kultury rzymskiej, którzy w istotny sposób wpłynęli na dalszy rozwój świata. Przedstawię postaci, które zasłynęły wielkimi czynami, bądź się tylko zapisały swoimi czynami w kartach historii.

Postać	Krótki opis
Scypion Afrykański (236 - 183 p.n.e.)	Scypion Afrykański Starszy pochodził ze starego patrycjuszowskiego rodu Korneliuszy, a konkretnie z ich linii o przydomku Scipio. Do historii przeszedł jako genialny wódz oraz obrońca Rzymu przed Hannibalem.
Katon Starszy (234 - 149 p.n.e.)	Zwany był Cenzorem (Censorius). Był mówcą, politykiem oraz pisarzem rzymskim. Zdolny wódz, administrator oraz mąż stanu. Był zawsze propagagatorem surowych obyczajów italskich i dawnych cnót rzymskich.
Gajusz Mariusz (157/156 - 86 p.n.e.)	Był jednym z najsławniejszych wodzów rzymskich. Zasłynął rozgromieniem plemion Teutonów i Cymbrów oraz przeprowadzeniem gruntownej reformy armii rzymskiej, za co uznany został trzecim założycielem Rzymu (po Romulusie i Kamillusie).
Pompejusz Wielki (106 - 48 p.n.e.)	Swój przydomek - Wielki zdobył ze względu na wielkie sukcesy polityczne i militarne oraz zasługi dla Rzymu. Do historii przeszły jego kampanie na wschodzie oraz rozprawienie się z prawdziwą plagu Rzymu - piractwem. Ostatecznie poniósł porażkę w wojnie domowej z Cezarem.
Cyceron (106 - 43 p.n.e.)	Był jednym z największych, o ile nie najwybitniejszym mówcą rzymskim. Popularyzator filozofii greckiej oraz polityk. Stronnik optymatów. Pochodził ze starej ekwickiej rodziny.
Juliusz Cezar (100 - 44 p.n.e.)	Rzymski wódz, polityk i pisarz. Związany był ze stronnictwem popularów. W 62 roku p.n.e. jako pretor bezskutecznie stawał w obronie spiskowców (Katylina) i na tym tle popadł w konflikt z Cyceronem. Zginął zamordowany w czasie id marcowych. Faktyczny czynnik przekształcający republikę w cesarstwo.
Salustiusz (86 - 35 p.n.e.)	Wielki historiograf rzymski i pisarz. Próbował zrobić w Rzymie karierę polityczną, był kwestorem około 54 roku p.n.e. i trybunem ludowym w 52 roku p.n.e.
Marek Antoniusz (83 - 30 p.n.e.)	Doskonały wódz rzymski, a jednocześnie błyskotliwy polityk. Wierny towarzysz Cezara, który po jego śmierci przegrał wojnę domową z Oktawianem Augustem.
Wergiliusz (70 - 19 p.n.e.)	Wybitny poeta, największy epik rzymski.
Gajusz Cilniusz Mecenas (ok. 70 - 8 p.n.e.)	Polityk, doradca i przyjaciel Oktawiana Augusta, poeta i patron poetów, między innymi Wergiliusza, Horacego i Propercjusza. Jego nazwisko stało się nazwą protektora sztuki i nauki.
Horacy (65 - 8 p.n.e.)	Był jednym z najwybitniejszych liryków rzymskich epoki augustowskiej. Jako syn wyzwoleńca, działał w okresie najwspanialszego rozkwitu literatury rzymskiej za czasów Augusta.
Marek Wipsaniusz Agrypa (63 - 12 p.n.e.)	Wybitny polityk i dowódca wojskowy. Zięć, minister i przyjaciel cesarza Augusta. Był równiesnikiem Oktawiana i studiował razem z nim w Apolonii.
Oktawian August (63 p.n.e. - 14 n.e.)	Twórca nowego ustroju - pryncypatu. Założyciel pierwszej dynastii cesarskiej - julijsko-klaudyjskiej. Panował jako cesarz w latach 30 p.n.e. - 14 n.e. Generalnie jednak lata panowania Oktawiana były okresem pokoju wewnętrznego i rozkwitu gospodarczego, a wojny toczyły się tylko na peryferiach.
Tytus Liwiusz (59 p.n.e. - 17 n.e.)	Główny historyk epoki Augusta, był powszechnie poważany na dworze cesarskim. Był w przyjaźni z samym cesarzem, który - według historyka Tacyta - mówił o nim żartobliwie "pompejańczyk" ze względu na jego idee republikańskie.
Owidiusz (43 p.n.e. - 17/18 n.e.)	Był jednym z największych elegików rzymskich oraz poetów epoki augustowskiej. Syn bogatego ekwity, przyjaciel Horacego.
Germanik (15 p.n.e. - 19 n.e.)	Był jednym z najsławniejszych wodzów rzymskich. Zasłynął skutecznymi kampaniami przeprowadzonymi w Germanii i uznanwany był za następcę tronu. Ostatecznie jednak został otruty i zmarł młodo.
Klaudiusz (10 p.n.e. - 54 n.e.)	Panował w latach 41-54 n.e. Był jednym z najlepiej wykształconych i światłych władców Rzymu, który mimo swojej niechęci otrzymał władzę siłą.
Nerwa (30 - 98 n.e.)	Cesarz w latach 96-98 n.e. Protoplasta dyanstii antoninów. Był znacznie łagodniejszym cesarzem od poprzednika - Domicjana. Uwolnił więźniów oskarżonych o zdradę, zabraniając na przyszłość wnoszenia takich oskarżeń, przywrócił skonfiskowane majątki, wzmocnił znaczenie senatu. Adoptował młodego dowódcę Trajana, który walczył w Germanii.
Neron (37 - 68 n.e.)	Panował w latach 54-68 n.e. Cesarz ten rządził jako piąty z kolei i przeszedł do historii jako jeden z tyranów Rzymu.
Józef Flawiusz (37 - 94 n.e.)	Żydowski historyk pochodzący z rodu kapłańskiego. Po uwolnieniu z niewoli poświęcił się całkowicie pracy literackiej, spisując dzieje powstania żydowskiego (66-73 n.e.).
Trajan (53 - 117 n.e.)	Cesarz w latach 98 - 117 n.e. Utworzył nowe prowincje: Dację, Arabię, Armenię, Mezopotamię i Asyrię. Zwyciężył Persów w wojnie w latach 114 - 117 n.e. Genialny reformator i dobry cesarz. Znamy go choćby z kolumny Trajana, która powstała na cześć jego zwycięstw. Za swoje osiągnięcia otrzymał tytuł "Najlepszy" (Optimus).
Tacyt (55 - 120 n.e.)	Tacyt nazywany jest królem rzymskich historyków. Uczył się retoryki u Kwintyliana.
Marek Aureliusz (121 - 180 n.e.)	Panował w latach 161 - 180 n.e. Był jednym z najwybitniejszych i najlepiej wykształconych cesarzy Rzymu. Ze względu na swoje niezwykłe zainteresowanie filozofią, nazwany został "filozofem na tronie".
Konstantyn Wielki (280 - 337 n.e.)	Panował w latach 306-337 n.e. Wielki reformator, a jedocześnie pierwszy chrześcijański władca imperium.
Flawiusz Aecjusz (390 - 454 n.e.)	Polityk i wódz rzymski, zwany "ostatnim Rzymianinem".
Romulus Augustulus (463 - po 507 n.e.)	Ostatni cesarz zachodniorzymski. Syn Orestesa, naczelnika wojsk, który w rzeczywistości sprawował władzę.