Wergiliusz (15 października 70 - 21 września 19 p.n.e.)

Wergiliusz urodził się 15 października 70 roku p.n.e w wiosce Andes koło Mantui w Galii Przedalpejskiej, pod imionami Publius Vergilius Maro. Wybitny poeta, największy epik rzymski.
Biografia Wergiliusza jest stosunkowo dobrze znana m.in. dzięki biografii pióra Donata pochodzącej z IV wieku n.e.

Pochodził najprawdopodobniej z niebogatej rodziny. W wieku 12 lat został posłany na dalszą edukację do Kremony (Cremona). Szkoły tam znajdujące się reprezentowały dość wysoki poziom. Z Kremony przeniósł się do Mediolanu, a następnie do Rzymu, gdzie znajdował się do 53 roku p.n.e. W obu miastach pogłębiał swoją wiedzę w zakresie retoryki, ponadto odbył studia krytyczne i stylistyczne w zakresie literatury. Jego nauczycielami byli epikurejczyk Siron, dzięki któremu Wegiliusz żywo zainteresował się filozofią oraz Epidiusz. W Rzymie zbliżył się do grupy poetów pochodzących z Galii Nadpadańskiej, którzy reprezentowali nowy kierunek aleksandrynizm, czyli neoterykę. Buntowali się przeciwko starym konwencjom poezji łacińskiej. I właśnie w tym okresie powstały młodzieńcze utwory, zebrane w tzw. Appendix Vergiliana. Kształcił się także w zakresie medycyny i astronomii.

W  42 roku p.n.e., po bitwie pod Filippi, miano rozparcelować majątki znajdujące się koło Mantui na rzecz weteranów. Sławnemu już Wergiliuszowi udało się uchronić rodzinne ziemie dzięki pomocy zaprzyjaźnionych poetów. Nie powrócił on jednak w rodzinne strony, zamieszkał w Rzymie. Tam trafił do otoczenia opiekuna poetów Mecenasa, do którego wprowadził Horacego, którym był zafascynowany.

W  tym czasie zyskał rozgłos dzięki zbiorowi 10 sielanek Bukolik (Eclogae lub Bucolica), które pisał w latach 42-39 p.n.e.
Praca nad kolejnym dziełem Georgikami (Georgica), w 4 księgach, trwała od roku 36 do 29 p.n.e. Dzieło to zainspirowane Mecenasem i Oktawianem, ilustrowało powrót do starorzymskich obyczajów (pochwała życia wiejskiego).
Schyłek życia Wergiliusza wypełnia praca nad Eneidą (Aeneis) w 12 ksiągach, której nie zdążył dokończyć. Eneida miała uświetnić przeszłość Rzymu i rodu julijskiego. Wyrosły z ducha filozofii stoickiej epos, pełen wiary w działanie opatrzności boskiej, ukazywał wielkość Rzymu oraz jego misję historyczną. Wkrótce stał się podstawową lekturą szkolną, źródłem wiedzy o języku, poetyce i sztuce retorycznej.
Przed śmiercią, w 19 p.n.e., Wergiliusz udał się w podróż do Grecji i Azji Mniejszej, ale z powodu złego stanu zdrowia zmuszony był ją przerwać w Atenach i powrócić do Italii.

Zmarł 21 września 19 roku p.n.e. w Brundyzjum.
Jego zwłoki zostały pogrzebane w Neapolu. Po sobie pozostawił znaczny majątek: dom w Rzymie i liczne posiadłości wiejskie. Z godnie z testamentem miano nie dopuścić do publikacji Eneidy. Poeta uważał, że utwór ten nie był jeszcze skończony. Jednakże na polecenie Oktawiana Augusta doszło do wydania tego dzieła.