Lorica segmentata

Lorica segmentata była to zbroja folgowa, zwana segmentową, złożona z pasów kutego żelaza. Rozpowszechniła się w legionach od reformy Mariusza, czyli 107-102 rok p.n.e. do III wieku n.e.

Pancerz składał się z metalowych (żelazo lub brąz) płytek pokrywających klatkę piersiową, ramiona i plecy oraz z 4 do 7 skórzanych pasów. Poszczególne płyty utrzymywał razem od wewnątrz skórzany rzemień. Zarówno z przodu jak i z tyłu, zapinano metalowe pasy. Części zbroi połączone były wewnątrz rzemieniami na nitach, zawiasami, zapięciami sztyftowymi, sprzączkami i haczykami. Jedyną ozdobą były brązowe rozetki na nitkach oraz dekoracyjne wycięcia zawiasowych płytek.
Pod pancerz zakładano tunikę, na którą niekiedy z kolei nakładano kolczugę zbudowaną z dwu odmian żelaznych pierścieni: pełnych oraz otwartych, która dobrze zabezpieczała żołnierza przed cięciami, a niekiedy i pchnięciami.

Uzupełnieniem pancerza był skórzany pas (cingulum militae), owijany kilkakrotnie wokół tułowia, zakończony kilkoma rzemieniami z metalowymi okuciami, które miały na celu ochronę podbrzusza. Zakładali go niżsi oficerowie i żołnierze. Dowódcy nosili jeszcze odpowiadający im stanowi, stosowny pasek (cinctorium). Utrata takiego pasa, stanowiła jedną z kar w wojsku.