Germania rzymska

Nazwa Germania została nadana przez Rzymian obszarom położonym na wschód od Renu i na północ od górnego i środkowego Dunaju. Germania była zamieszkana głównie przez plemiona germańskie. Same plemiona germańskie został doskonale opisane w dziele Tacyta z I wieku n.e. pt:"Germania". Jest to jedno z plemion, które nigdy nie zostało całkowicie podporządkowane Imperium Rzymskiemu. Tylko parę razy udawało się Rzymianom przejść przez Ren, jednak nigdy nie zdołali na dłuższy okres podporządkować terenów dzisiejszych Niemiec. Ren stał się umowną granicą Rzymu na wschodzie i żaden poźniejszy cesarz nie starał się poszerzać terytorium na wschód. Prowincje jakie powstały nazywały się: Germania Superior (Germania Górna) i Germania Inferior (Germania Dolna), które utworzone zostały w końcu I wieku n.e. na lewym brzegu Renu.

Germanowie była to grupa ludów indoeuropejskich wyodrębniona na przełomie II i I tysiąclecia p.n.e. na terenie Półwyspu Jutlandzkiego, Szlezwika-Holsztynu, wysp duńskich i południowej Skandynawii. Z tych terenów Germanie rozpoczęli ekspansję na północ (Skandynawia) i południe (Germania). Germanie zachodni dotarli do Renu i górnego Dunaju. Szczepy, które można wyodrębnić to: Ingweoni (plemiona Anglów, Warynów, Fryzów), Istewoni (plemiona Batawów, Cherusków, Ubiów i innych) oraz Herminoni (plemiona Swewów, Markomanów, Kwadów, Longobardów i innych). Germanie wschodni: Goci, Gepidowie, Wandalowie i inni dotarli aż do wybrzeży Morza Czarnego.

Pierwsze kontakty Germanów z Rzymianami zaczęły się w końcu II wieku p.n.e. Napór Cymbrów i Teutonów na północną Italię powstrzymał 101 roku p.n.e. Gajusz Mariusz. W I wieku p.n.e. Germanie zajęli środkową Europę i toczyli walki z Rzymianami, którzy dążyli do opanowania obszaru między Renem a Łabą zakończone zwycięstwem w 9 r. n.e. Arminiusza w Lesie Teutoburskim. W I i II wieku n.e. Rzymianie urządzali wyprawy przeciw Germanom, bez większych sukcesów; stosując politykę intryg i przekupstwa, zdołali jednak narzucić swoje zwierzchnictwo pogranicznym plemionom Fryzów, Batawów, Cherusków, Markomanów i innych. Długotrwałe sąsiedztwo Rzymu wpłynęło u Germanów na rozwój gospodarczy, społeczny i kulturowy, co przejawiło się w przejmowaniu wielu zdobyczy cywilizacji antycznej. Z czasem Rzym zaczął słabnąć, a rosnący napór Germanów zmuszał Rzymian do osiedlania ich na terenach pogranicznych i przyjmowania do armii. W końcu IV wieku nacisk Hunów zmusił Gotów, a potem i innych Germanów do nowych, uwieńczonych powodzeniem prób przełamania granic rzym.; wielkie wędrówki ludów germ. doprowadziły do stopniowego osiedlania się ich na terytorium imperium rzymskiego i zakładania niezależnych królestw, m.in.: Wandalów w Afryce, Swewów i Wizygotów w Hiszpanii, Franków i Burgundów w Galii, Ostrogotów i Longobardów w Italii, Anglów, Sasów i Jutów w Brytanii; poza Brytanią, gdzie najeźdźcy stworzyli podstawy etniczne narodu angielskiego. Osiedlanie się plemion w granicach Imperium doprowadziło do powstania przyszłych państw europejskich.