Dynastia Walentyniańska (364 - 392 n.e.)

Walentynian I

Dynastia składała się z czterech cesarzy, rządzących Cesarstwem Zachodnim od 364 do 392 roku n.e. oraz Cesarstwem Wschodnim od 364 do 378 roku n.e. Jej założycielem jest Walentynian I.

Cesarz Walentynian I panował w latach 364 - 375 n.e. jako Flavius Valentinianus. Urodził się 321 roku n.e. w Cibale w Panonii. Cesarzem rzymskim został 26 lutego 364 roku n.e.
Następca Jowiana. Władał zachodnią i wschodnią częścią imperium, a rządy we wschodniej części przekazał swojemu bratu - Walensowi. Po kilku latach mianował współcesarzem Gracjana. Został zabity przez negocjatorów plemion barbarzyńskich w 375 roku n.e.

Zachodni cesarze:
- Walentynian I - panował w latach 364 - 375 n.e.
- synowie: Gracjan (375 - 383 n.e.) oraz Walentynian II (375 - 392 n.e.)

Wschodni cesarze:
- Walens (364 - 378 n.e.) - brat Walentyniana I
- Teodozjusz I (378 - 392 n.e.) - mąż córki Walentyniana I

Dynastia była powiązana z dynastią Teodozjańską poprzez małżeństwo Teodozjusza I Wielkiego, władcy Wschodu oraz córki Walentyniana I. Z ich małżeństwa narodziła się Elia Galla Placydia, której syn Walentynian III został cesarzem Wschodu (panował w latach 425 - 455 n.e.) i panował jako ostatni cżłonek obu rodów. Jego potomkowie byli częścią nobilitas w Konstantynopolu aż po VI wiek n.e.

Poprzednia dynastia: DYNASTIA KONSTANTYŃSKA

Następna dynastia: DYNASTIA TEODOZJAŃSKA