Dynastia Konstantyńska (305 - 363 n.e.)

Konstancjusz I Chlorus, założyciel dynastii.

Dynastia ta panowała od roku 305 n.e. do 364 n.e. Jej założycielem jest Konstancjusz I Chlorus.
Konstancjusz karierę zrobił w wojsku. Adoptowany został 1 marca 293 roku n.e. przez cesarza Maksymiana. Wybrany na cesarza 1 maja 305 roku n.e. Zginął w wyprawie przeciwko Piktom i Szkotom w Eboracum (dzisiejszy York) 25 lipca 306 roku n.e.
Na terenie swojego panowania jako jedyny nie wprowadzał w życie antychrzescijańskich edyktów Dioklecjana. Uważa się, że był on wyznawcą boga Słońce, nie uznawał pozotałych pogańskich bogów.

Dynastia upadła wraz ze śmiercią Juliana Apostaty, który zginął w czasie wojny z Persami w 363 roku n.e. Nazwa dynastii pochodzii od imienia jej największego członka, Konstantyna Wielkiego, który od 324 roku n.e. aż do swojej śmierci w 337 roku n.e. był jedynym włądcą imperium.

Dynastia Konstantyńska niekiedy jest także nazywana Neoflawijską, ze względu na fakt, iż każdy władca z tej dynastii nosił imię Flavius, tak jak cezarowie dynastii Flawiuszów z końca I wieku n.e.

Do dynastii należeli:
KONSTANCJUSZ I CHLORUS, Gaius Flavius Constantius (250 - 306 n.e.) Panował od 305 do 306 roku n.e. Adoptowany 1 marca 293 roku n.e. przez cesarza Maksymiana. Na terenie swojego panowania jako jedyny nie wprowadzał w zycie antychrześcijańskich edyktów Dioklecjana. Uważa się, że był on wyznawcą boga Słońce i nie uznawał pozotałych pogańskich bogów. Zginął w wyprawie przeciwko Piktom i Szkotom w Eboracum (dzisiejszy York) 25 lipca 306 roku n.e.
KONSTANTYN I, Gaius Flavius Valerius Constantinus (272 - 337 n.e.) Panował od 306 do 337 roku n.e. Został obwołany cesarzem przez wojska w zachodniej części imperium. Po kilku latach walk Konstantyn, przy pomocy Licyniusza panującego we wschodniej części imperium, pokonał ostatecznie Maksencjusza. Stało się to w bitwie przy Moście Mulwijskim w roku 312 n.e. Od tego czasu Konstantyn i Licyniusz rządzili wspólnie. W roku 313 n.e. podczas spotkania w Mediolanie wydał wraz z Licyniuszem tzw. edykt mediolański dający swobodę wyznania chrześcijanom. W wyniku konfliktu Licyniusz został pokonany i zabity w 324 roku n.e. i od tej pory Konstantyn rządził z synami. Jego politykę charakteryzowała kontynuacja działalności Dioklecjana.
KONSTANTYN II, Flavius Claudius Constantinus (317 - 340 n.e.) Panował od 337 do 340 roku n.e. Przyjął wraz z braćmi tytuł augustus i objął rządy nad Brytanią, Galią i Hiszpanią. Niezadowolony z podziału wyruszył na najmłodszego brata Konstansa. W wojnie o posiadłości terytorialne (Italia i Afryka) jego wojska wpadły w pułapkę, on sam zginął w bitwie pod Akwileją.
KONSTANS I, Flavius Iulius Constans (320 - 350 n.e.) Panował od 337 do 350 roku n.e. Przyjął wraz z braćmi tytuł augustus i objął rządy nad Italią, północną Afryką i częścią ziem bałkańskich. Wykazał się znacznym talentem dowódczym. W 338 roku n.e. przekroczył Dunaj i pokonał Sarmatów. Do roku 340 n.e. rządził wspólnie z bratem Konstantynem II, później jednak stoczył z nim zwycięską wojnę. W 343 roku n.e., jako ostatni cesarz rzymski, odwiedził Brytanię.
KONSTANCJUSZ II, Flavius Iulius Constantius (317 - 361 n.e.) Panował od 337 do 361 roku n.e. Przyjął wraz z braćmi tytuł augustus i objął rządy nad Egiptem, Syrią, Azją Mniejszą i Tracją. Walczył z królem Persów Szapurem II. W marcu 351 roku n.e. mianował swojego kuzyna Konstancjusza Gallusa współwładcą. Jako cesarz był rzecznikiem arianizmu. Zmarł śmiercią naturalną w miejscowości Mobsukrene. Na łożu śmierci jako następcę wyznaczył swojego przeciwnika Juliana Apostatę.
JULIAN APOSTATA, Flavius Claudius Iulianus (331 lub 331 - 363 n.e.) Panował od 361 do 363 roku n.e. Intronizowano go poprzez podniesienie na tarczy, co potem stało się regułą w Cesarstwie Rzymskim jak i Bizantyjskim. Julian był ostatnim cesarzem wyznającym religię dawnych Rzymian. Jego dążenia do osłabienia i wyrugowania chrześcijaństwa z imperium rzymskiego, oraz ponowne podniesienie tradycyjnej religii starożytnych Rzymian do rangi religii państwowej przyniosły mu niepochlebne opinie historyków chrześcijańskich. Zginął w czasie wojny z Persami w 363 roku n.e.

Genealogia dynastii (Stemmata):

Konstancjusz I Chlorus (Constantius I Chlorus) - cesarz rzymski od 305 do 306 roku n.e. Związek Konstancjusza Chlorusa i Flawii Julii Heleny Konstantyn I - cesarz rzymski od 306 do 337 roku n.e. Związek Konstantyna I i Minerwiny Kryspus (Crispus) - cesarz rzymski od 317 do 326 roku n.e. Zamordowany z rozkazu ojca w 326 roku. Związek Konstantyna I i Fausty Konstantyna, matka Hannibalianusa i Konstancjusza Gallusa Konstantyn II (cesarz rzymski od 337 do 340 roku n.e.) Konstancjusz II (cesarz rzymski od 337 do 361 roku n.e.) Brak dzieci ze związku Konstancjusza II i pierwszej żony, córki Juliusza Konstancjusza (bez imienia) Brak dzieci ze związku Konstancjusza II i Euzebii Związek Konstancjusza II i Faustyny Flavia Maxima Faustina Constantia, żona Gracjana (cesarz od 367 do 383 n.e.) Konstans I Helena, żona Juliana (znanego jako Julian Apostata; cesarz rzymski od 361 do 363 n.e.) Związek Konstancjusza Chlorusa i Flawii Maximiany Teodory Dalmacjusz (cesarz rzymski od 335 do 337 roku n.e.) From marriage between Flavius Dalmatius and unknown wife Dalmacjusz Hannibalianus, mąż Konstantyny Juliusz Konstancjusz Związek Juliusza Konstancjusza i and Galli syn, zginął w czasie imperialnych czystek w 337 roku n.e. córka, pierwsza żona Konstancjusza II Konstancjusz Gallus (cezar Wschodu od 351 do 354 roku n.e.) Brak dzieci ze związku Konstancjusza Gallus i Konstantyny Związek Juliusza Konstancjusza i Bazyliny Julian (znany jako Julian Apostata; cesarz rzymski od 361 do 363 n.e.) Brak dzieci ze związku Juliana i Heleny, córki Konstantyna I Hannibalianus (musiał zginąć przed imperialnymi czystkami z 337 roku n.e., ponieważ nie ma go wśród ofiar tego wydarzenia) Anastazja Flavia Iulia Constantia, żona Licyniusza (cesarz rzymski od 308 do 324 roku n.e.) Eutropia Związek Eutropii i Viriusa Nepotianusa Nepocjan

Poprzednia dynastia: DYNASTIA SEWERÓW

Następna dynastia: DYNASTIA WALENTYNIAŃSKA